تقدیم به همه ی رفیقان سبز این روزهایم و رفیقان سبزی که ندارمشان و از دست دادمشان.تقدیم به همه ی کسانی که این روزها از پشت میله های سرد زندان به من و ما چشم دوخته اند.تقدیم به همه ی مادران غمگین شده ی سرزمینم.تقدیم به تو که خیابانها صدای خواندن یار دبستانی را از زبانت انتظار میکشند و تقدیم به تو که اینچنین استوار ایستاده ای تا بار دیگر خشمت را فریاد کنی.
پی نوشت:بعد از پر شدن خط ویدئو آن را ببینید.
