درد من حصار برکه نیست...درد من زیستن با ماهیانیست که حتی فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده....درد ما درد دیدن مردمیست که جز صدا و سیمای ملی(!!)هیچ چیز را باور ندارند..مردمی که ساعتها با تو به بحث می نشینند و نه زندان را باور دارند و نه تجاوز و شکنجه را....درد ما وجود این هموطنان است..این هموطنان در کنار من..در کنار تو...خانواده ی ما...دوستانمان...اقوام و آشنایان ما...
دانشجویان باهوش دانشگاه تهران را نیمه شب به خاک و خون کشیدند و از میان آن همه مقام مافوق که وحشیانه به کوی حمله ور شده یودند و دانشجویان را به پایین پرتاب کردند، فقط یک سرباز را به دادگاه کشاندند.و این سرباز با وقاحت تمام از نقش نداشتن در فاجعه ی کوی میگفت و اینکه فقط یک ریش تراش از اتاق یکی از دانشجویان برداشته.آن روز این چیزها را نمیفهمیدم و درک نمیکردم اما امروزه با دیدن چندباره ی این فیلمها مات میشوم به مانیتور و حیرتی مرا در بر میگیرد از هوش گرداننده ی قهار این نمایش نامه ها!!!آن روزها هیچ اطلاعاتی به بیرون نرسید و هیچکس نفهمید که دانشجویان چطور با درس خواندن و آماده شدن برای امتحانات امنیت ملی را به خطر انداخته اند!!!جهان نتوانست ببیند ناتوانی رفیقانمان را....جهان ندید چهره های به خون آغشته شده ی هموطنانمان را...
زهرا کاظمی در اوین سرش به جسم سختی برخورد کرد و جان سپرد!!!فروهرها با کارد تکه تکه شدند..جنازه ی پوینده و مختاری بعد از مدتها ناپدید شدن در اطراف تهران پیدا شد..کاظم سامی با قمه قطعه قطعه شد...زهرا بنی یعقوب در زندان خودکشی شد!!!سعیدی سیرجانی در زندان در گذشت و هزاران هزار جنایت دیگر....و همه ی ما باور کردیم سربازان گمنام امام زمان هیچ نقشی در این حوادث نداشتند!!همانهایی که این روزها بیش از همیشه فعال شده اند برای کشتن و شکنجه دادن هموطنانشان...
داستان زندان و شکنجه و تجاوز و کشت و کشتار داستان امروز ودیروزها نیست که بعضی افراد در تلاشند برای انکارش... داستان خفقان و دیکتاتوری 30 ساله است....

به یاد دارم.به یاد داری رفیق.همه مان خوب به یاد داریم.که آن فرمانده ی معروف در صدا و سیمای ملی(!!)در کمال وقاحت اعلام کرد:با افراد بازداشت شده چنان برخوردی میکنیم که برای دیگران درس عبرتی شود.زدی..کشتی....تجاوز کردی و رفیقانمان را به خاک و خون کشاندی.یاد حرف مجتبی(پسر دیکتاتور)افتادم..همه جا پیچیده بود که باز هم مجتبی نطق کرده و گفته اینها بچه سوسولند دو تا باتوم بخورن میشینن تو خونه و صداشون در نمیاد.ولی این نشد. باتوم خوردن.گلوله خوردن اما هیچ خونه ای نشد پناهگاه این به قول مجتبی بچه سوسولها....

اکنون بعد از گذشت چندین سال جنایتهایی را که در مخفیگاهها و زندانهای مخوفشان به مردم اعمال میکردند را به خیابان کشانده اند..مرگ صدها رفیق سبزمان در خیابانها و در کهریزکهای رهبری....هزاران کهریزک که من و تو بی خبریم از وجودشان..و هزاران زندان و بازداشتگاه که دوستانمان را در آنجا شکنجه میدهند..ما مدیونم...مدیونیم به همه ی تجاوز شدگان..به همه ی مجیدهای سرزمینمان...به شیوا که باز هم شب تولدش را در اوین گذراند...ما مدیونیم به خودمان که این همه مدت سکوت کردیم.

هموطن اگر سکوت کنیم باز هم همین وضع است..باز هم همین زندگی...نتیجه ای که از سکوت گرفتیم همین است... باز هم سکوت کنیم؟؟