من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم
من دوست داشتن را دوست دارم ولی از آدمها میترسم
من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم
من قانون را دوست دارم ولی از پلیس ها می ترسم
من انتخاب کردن را دوست دارم ولی از انتخابات می ترسم
من خبررسانی را دوست دارم ولی از خبررسانی پس از انتخابات می ترسم
من برنامه نود را دوست دارم اما از نود سیاسی می ترسم
من caller ID را دوست دارم اما از private number میترسم
من تابستان را دوست دارم ولی از30 خردادها (1) میترسم
من هتل را دوست دارم ولی از هتل اوین می ترسم
من نوشتن را دوست دارم ولی از نوشتن روی دیوار(2) ترسم
من معلم را دوست دارم ولی از خیابان معلم(۳) می ترسم
من سال نو را دوست دارم ولی از هشتادوهشتی دوباره می ترسم
من دیدن هموطنانم را با نمادهای سبز دوست دارم اما از دیدن نمادهای سبز آغشته به خون میترسم
من ایران را دوست دارم اما از زندگی در آن میترسم...

(1):شهادت ندا و دیگر رفیقان سبزمان
(2):دیوار سلول
(3):خیابان خرد شدنت...


خرداد نوشت:باز هم همان حس همیشگی خرداد..همان استرس..همان حس انتظار


پی نوشت:من برای رسیدن به آزادی رسیدن به این واژه ی مقدس،برای رسیدن به سرزمینی بدون کینه،برای رسیدن به ایرانی خالی از ظلم و جور....همه ی این ترسها را تحمل میکنم فقط به آن امید که طعم شیرینی آزادی را با هم بچشیم.