اینجا ایران است و 11 تقویم ورق خورد...

برای همه ی جانباختگان فاجعه ی کوی دانشگاه:

امید بی مانند تو را

اراده ی پولادین تو را

آرزوهای بی شمارت را

تنها خون سرخ تو گواه شد

بر سنگفرش های منجمد این دیار

آتشی که نگاه تو برافروخت

در آن هنگام که دستان پرتوانت سرما را توان گریز نماند

کنون در هر گوشه و کنار زبانه می کشد

پ.ن:نوشتمش تا باور کنم هنوز هم یادم است تک تک جنایت های رژیم را. نوشتمش تا یادم نرود چه کسانی را از دست دادیم.نوشتمش تا هربار با دیدنش یادم باشد برای چه زنده ام.نوشتمش تا بفهمم جمعه ها گذشت و میگذرد و کسی نمی آید.کسی نیست که بیاید.نوشتمش تا یادم باشد وقتی میگویند بدتر از دشمن بعثی هستیم یعنی چه..ما بدتر از دشمن بودیم چون با ما بدتر جنگیدند.وحشیانه با ما جنگیدند.نوشتم تا یادم باشد تکثیر شده ام.تکثیر شده ایم.از اکبری ها..از آقا سلطانی ها..از اعرابی ها.حتی اگر امروز ما را بشکنند فردا دیگران هستند.همین دختر کوچکی که هروقت مرا میبیند نقاشی ندا را به من میدهد یا برایش نامه مینویسد..این ندای فرداست...این ندای نسل زخمی ماست حتی اگر من نباشم..حتی اگر ما نباشیم...

نوشتم تا بغض خفه ام نکند.نوشتمش تا آن کاغذ تایپ شده که رویش نوشته شده بود:به دانشگاه حمله شد.همکلاسیم کشته شد.اتاقم در آتش سوخت...را هرگز از یاد نبرم.نوشتمش تا جان بگیرم از اینکه هنوز انسانم...چون درد میکشم..چون شکنجه میشوم از دردهامان.

هرگز خاموش نخواهم شد و همیشه باورتان دارم گرچه نیستید امروز....