ندای عزیز

ما همه چیزمان را از دست داده ایم

وطنمان،آزادیمان،ندایمان را

ما هرآنچه را که باید از دست داده باشیم،از دست داده ایم

و در این شب تاریک بدون چراغ به راه افتاده ایم...

تو چراغ راه ما باش...

برای او که باید باشد و نیست:

خواهرک عشق از ایوان تو گل خواهد داد

سنگ با دست تو در کوچه صدا خواهد کرد

زخم از شانه ی تو تا سر میدان پل خواهد زد

و در آن هنگام پیرهن گلدارت بیرق افراشته ی پیروزیست

و زنی پیرتر از میدانها

با نفس های گره خورده به بغض...

جامه ات را سوزن خواهد زد

خواهرک عشق از ایوان تو فواره ی گل خواهد زد

خواهرک نور چه نزدیک چه دور

دست آخر سهم دستان تو را خواهد داد

خواهرک سینه ی فردای تو شیرافشان باد....

پ.ن:همه ی تفنگ های عالم شرمگین نگاه تو هستند ندا....

پ.ن:امروز اولین روزیست که با دیدن فیلمت گریه نکردم ندای عزیز...منو ببخش که میشینم و فیلم پر پر شدنت رو میبینم.بغض دوباره خواست از گلوم بیاد بالا.اما زود دادمش پایین.باید نگه ش دارم تا خشم بشه و خشم باقی بمونه...فقط خشم...خشم و کینه و نفرت...